ADHD u kobiet. Dlaczego rozpoznanie siebie w opisach nie jest jeszcze diagnozą?

Coraz więcej dorosłych kobiet zaczyna podejrzewać ADHD po przeczytaniu czyjejś historii, obejrzeniu filmu albo wypełnieniu kwestionariusza. Czasami właśnie tak zaczyna się droga do trafnej diagnozy. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy rozpoznanie siebie w kilku doświadczeniach zaczyna być traktowane jak rozstrzygnięcie.

Rozpoznanie siebie w filmach o ADHD może otworzyć temat. Nie zamyka go

Dzięki mediom społecznościowym wiele dorosłych kobiet pierwszy raz usłyszało opis ADHD, który brzmiał znajomo. To może być wartościowe. Nie jest diagnozą.

Kłopot zaczyna się, gdy bardzo szerokie doświadczenia, takie jak odkładanie zadań, zmęczenie, chaos, problemy ze snem albo poczucie przeciążenia, traktuje się jako dowód jednego rozpoznania. Wszystkie mogą występować również poza ADHD. Kwestionariusz albo rozpoznanie siebie w czyjejś historii może być dobrym powodem, żeby zacząć sprawdzać temat. Nie powinno być powodem, żeby przestać sprawdzać inne możliwości.

Samo pytanie „czy potrafię się skupić” bywa za wąskie

Osoba z ADHD potrafi skupiać się bardzo dobrze. Czasem przez kilka godzin. Dlatego sama zdolność koncentracji niewiele rozstrzyga. Więcej mówi to, jak uwaga jest regulowana. Co dzieje się przy zadaniu nudnym? Co przy interesującym? Czy rozpoczęcie pracy wymaga presji? Czy da się przerwać coś, co wciągnęło? Jak trudno wrócić po przerwaniu? Co dzieje się z organizacją dnia bez zewnętrznej struktury? Czy ten wzorzec był obecny także wiele lat wcześniej?

Pełna diagnoza ADHD u kobiet nie powinna więc opierać się na jednej charakterystycznej cesze. Jeśli ktoś mieszka w Szczecinie, osobnym krokiem może być sprawdzenie, jak wygląda lokalny proces diagnostyczny i czego od niego oczekiwać.

Najważniejsze nie jest znalezienie opisu, który brzmi najbardziej znajomo. Chodzi o odtworzenie własnej historii na tyle dokładnie, żeby zobaczyć, czy ten sam wzorzec naprawdę przechodzi przez kolejne etapy życia.